• فصل سیزدهم

    شازده کوچولو

    CHAPITRE XIII

    La quatrième planète était celle du businessman. Cet homme était si occupé qu’il ne leva même pas la tête à l’arrivée du petit prince.

     

     

     

    – Bonjour, lui dit celui-ci. Votre cigarette est éteinte.

     

    – Trois et deux font cinq. Cinq et sept douze. Douze et trois quinze. Bonjour. Quinze et sept vingt-deux. Vingt-deux et six vingt-huit. Pas le temps de la rallumer. Vingt-six et cinq trente et un. Ouf ! Ça fait donc cinq cent un millions six cent vingt-deux mille sept cent trente et un.

     

    – Cinq cents millions de quoi ?

     

    – Hein ? Tu es toujours là ? Cinq cent un millions de… je ne sais plus… J’ai tellement de travail ! Je suis sérieux, moi, je ne m’amuse pas à des balivernes ! Deux et cinq sept…

     

    – Cinq cent un millions de quoi ? répéta le petit prince qui jamais de sa vie, n’avait renoncé à une question, une fois qu’il l’avait posée.

     

    Le businessman leva la tête :

     

    – Depuis cinquante-quatre ans que j’habite cette planète-ci, je n’ai été dérangé que trois fois. La première fois ç’a été, il y a vingt-deux ans, par un hanneton qui était tombé Dieu sait d’où. Il répandait un bruit épouvantable, et j’ai fait quatre erreurs dans une addition. La seconde fois ç’a été, il y a onze ans, par une crise de rhumatisme. Je manque d’exercice. Je n’ai pas le temps de flâner. Je suis sérieux, moi. La troisième fois… la voici ! Je disais donc cinq cent un millions…

     

    – Millions de quoi ?

     

    Le businessman comprit qu’il n’était point d’espoir de paix :

     

    – Millions de ces petites choses que l’on voit quelquefois dans le ciel.

     

    – Des mouches ?

     

    – Mais non, des petites choses qui brillent.

     

    – Des abeilles ?

     

    – Mais non. Des petites choses dorées qui font rêvasser les fainéants. Mais je suis sérieux, moi ! Je n’ai pas le temps de rêvasser.

     

    – Ah ! des étoiles ?

     

    – C’est bien ça. Des étoiles.

     

    – Et que fais-tu de cinq cents millions d’étoiles ?

     

    – Cinq cent un millions six cent vingt-deux mille sept cent trente et un. Je suis sérieux, moi, je suis précis.

     

    – Et que fais-tu de ces étoiles ?

     

    – Ce que j’en fais ?

     

    – Oui.

     

    – Rien. Je les possède.

     

    – Tu possèdes les étoiles ?

     

    – Oui.

     

    – Mais j’ai déjà vu un roi qui…

     

    – Les rois ne possèdent pas. Ils « règnent » sur. C’est très différent.

     

    – Et à quoi cela te sert-il de posséder les étoiles ?

     

    – Ça me sert à être riche.

     

    – Et à quoi cela te sert-il d’être riche ?

     

    – À acheter d’autres étoiles, si quelqu’un en trouve.

     

    « Celui-là, se dit en lui-même le petit prince, il raisonne un peu comme mon ivrogne. »

     

    Cependant il posa encore des questions :

     

    – Comment peut-on posséder les étoiles ?

     

    – À qui sont-elles ? riposta, grincheux, le businessman.

     

    – Je ne sais pas. À personne.

     

    – Alors elles sont à moi, car j’y ai pensé le premier.

     

    – Ça suffit ?

     

    – Bien sûr. Quand tu trouves un diamant qui n’est à personne, il est à toi. Quand tu trouves une île qui n’est à personne, elle est à toi. Quand tu as une idée le premier, tu la fais breveter : elle est à toi. Et moi je possède les étoiles, puisque jamais personne avant moi n’a songé à les posséder.

     

    – Ça c’est vrai, dit le petit prince. Et qu’en fais-tu ?

     

    – Je les gère. Je les compte et je les recompte, dit le businessman. C’est difficile. Mais je suis un homme sérieux !

     

    Le petit prince n’était pas satisfait encore.

     

    – Moi, si je possède un foulard, je puis le mettre autour de mon cou et l’emporter. Moi, si je possède une fleur, je puis cueillir ma fleur et l’emporter. Mais tu ne peux pas cueillir les étoiles !

     

    – Non, mais je puis les placer en banque.

     

    – Qu’est-ce que ça veut dire ?

     

    – Ça veut dire que j’écris sur un petit papier le nombre de mes étoiles. Et puis j’enferme à clef ce papier-là dans un tiroir.

     

    – Et c’est tout ?

     

    – Ça suffit !

     

    « C’est amusant, pensa le petit prince. C’est assez poétique. Mais ce n’est pas très sérieux. »

     

    Le petit prince avait sur les choses sérieuses des idées très différentes des idées des grandes personnes.

     

    – Moi, dit-il encore, je possède une fleur que j’arrose tous les jours. Je possède trois volcans que je ramone toutes les semaines. Car je ramone aussi celui qui est éteint. On ne sait jamais. C’est utile à mes volcans, et c’est utile à ma fleur, que je les possède. Mais tu n’es pas utile aux étoiles…

     

    Le businessman ouvrit la bouche mais ne trouva rien à répondre, et le petit prince s’en fut.

     

    « Les grandes personnes sont décidément tout à fait extraordinaires », se disait-il simplement en lui-même durant le voyage.

     

    فصل سیزدهم

    سياره چهارم سیاره مرد تاجر بود. اين مرد آنقدر مشغول بود که حتی با ورود شازده کوچولو سربلند نکرد. 
    شازده کوچولو به او گفت: 
    - سلام، سيگارتان خاموش شده است. 
    - سه و دو پنج، پنج و هفت دوازده. دوازده و سه پانزده... سلام... پانزده و هفت بيست‌ودو. بيست‌ودو و شش بيست‌وهشت... وقت ندارم سيگارم را دوباره روشن کنم... بيست‌وشش و پنج سی‌ويک... آخ... پس اين می‌شود پانصدويک ميليون و ششصدوبيست‌ودو هزار و هفتصدوسی‌ويک. 
    - پانصد ميليون چی؟ 
    - وا! تو هنوز اينجايی؟ پانصدويک ميليون چيز... چه می‌دانم... آنقدر کار دارم که نگو! من يک آدم جدی هستم و وقت خود را به چیزهای بی اهمیت نمی‌گذرانم. دو و پنج هفت... 
    شازده کوچولو که به عمر خود هرگز از سوالی که می‌کرد دست‌بردار نبود، باز پرسيد: 
    - پانصدويک ميليون چی؟

    مرد تاجر سر خود را بلند کرد و گفت:

    -من در این پنجاه و چهار سال که اینجا زندگی می کنم فقط سه بار مزاحم من شده‌اند. اولین بار، بیست و دو سال قبل توسط یک سوسک که خدا می داند از کجا افتاده بود.یک صدای وحشتناکی ایجاد می کرد، و در یک جمع، چهار اشتباه کردم. دومین بار، یازده سال پیش به بیماری روماتیسم دچار شدم. من ورزش نمی کنم. من وقت قدم زدن هم ندارم. من یک آدم جدی هستم. سومین بار...هم حالاست! خوب، می گفتم پانصدو یک میلیون...

    -میلیون چی؟

    تاجر فهمید که امید خلاصی ندارد، گفت:

    -میلیونها از این چیزهای کوچک که چند بار در آسمان دیدم.

    -مگس ها؟

    -البته که نه، چیزهای کوچکی که می درخشند.

    -زنبور عسل؟

    -نه نه.چیزهای کوچک طلایی که تنبل ها را به رویا می برد. اما من جدی هستم. من وقت خیالبافی ندارم.

    -ها ! ستارگان؟

    -آره درسته. ستاره ها.

    - خوب با این پانصد میلیون ستارها چکار می خواهی بکنی؟

    -پانصدو یک میلیون و ششصدو بیست و دو هزار و هفتصدو سی و یک. بله من جدی هستم، دقیق هستم.

    -و با این ستاره ها چه می کنی؟

    -چه می کنم؟

    -خوب بله.

    -هیچی. من صاحب آنها هستم.

    -تو مالک ستاره ها هستی؟

    -بله.

    -اما من قبلا یک پادشاه دیدم که...

    -پادشاهان مالک چیزی نیستند. آنها حکومت می کنند. این موضوع خیلی فرق دارد.

    -خوب مالک ستاره ها بودن به چه درد تو می خورد؟

    -مرا ثروتمند می کند.

    -و ثروتمند بودن به چه درد می خورد؟

    -اگر کسی ستاره های دیگری پیدا کند، من آننها را ازش می خرم.

    -شازده کوچولو با خود گفت:" او هم یکم مثل میخواره استدلال می کند."

    با این حال باز سوالهایی پرسید:

    -چگونه می توانیم صاحب ستاره ها بشویم؟

    -تاجر با اخم وتخم پرسید: مال کی هستند؟

    -نمی دانم. مال کسی نیستند.

    -پس مال من هستند، چون من اولین بار به این فکر افتادم.

    -همین کافی است؟

    -البته . وقتی تو الماسی پیدا می کنی که مال کسی نیست، پس متا تو می شود. وقتی یک جزیره ایی کشف می کنی که صاحبی ندارد، مال تو است. وقتی یک ایده ایی پیدا می کنی، به اسم خودت ثبت می کنی و مال تو می شود. و من هم مالک ستاره‌ها هستم، چون هيچکس پيش از من به فکر تملک آنها نيافتاده است.

    -شازده کوچولو گفت:آره درست است. و با آنها چکار می کنی؟

    تاجر گفت:

    -من از انها مراقبت می کنم.  می‌شمارم و باز می‌شمارمشان. اين کار مشکل است،‌ ولی من مرد جدی‌ای هستم!

    شازده کوچولو که هنوز قانع نشده بود گفت:

    - من اگر شال‌گردنی داشته باشم، می‌توانم آن را به دور گردنم بپيچم و با خودم ببرم. اگر گلی داشته باشم، می‌توانم گلم را بچينم و با خودم ببرم. ولی تو که نمی‌توانی ستاره‌ها را بچينی. 
    - نه، ولی می‌توانم آنها را در بانک بگذارم. 
    - يعنی چه؟ 
    - يعنی من تعداد ستاره‌های خود را روی يک ورقه کاغذ می‌نويسم و بعد، آن ورقه را در کشويی می‌گذارم و در آن را قفل می‌کنم. 
    - همين؟ 
    - بلی همين.

    شازده کوچولو فکر کرد که اين کار بامزه‌ای است و شاعرانه هم هست، ولی خيلی جدی نيست.

    تعبیر او از چیزهای جدی با تعبیر آدم بزرگ ها فرق دارد.

    من گلی دارم که هر روز صبح آبش می‌دهم. سه آتشفشان هم دارم که هر هفته پاکشان می‌کنم. حتی آتشفشان خاموشم را هم پاک می‌کنم. آدم چه می‌داند. اين کار من هم برای آتشفشانهای خاموش من و هم برای گلم فايده دارد که من صاحب آنها باشم. اما تو که برای ستاره‌ها فايده‌ای نداری...

    تاجر دهان باز کرد که چيزی بگويد،‌ ولی جوابی نداشت و شازده کوچولو از آنجا رفت. 
    در بين راه با خود می‌گفت: "به‌راستی که اين آدم‌بزرگها خيلی خيلی عجيبند!"

     


  • Commentaires

    Aucun commentaire pour le moment



    Ajouter un commentaire

    Nom / Pseudo :

    E-mail (facultatif) :

    Site Web (facultatif) :

    Commentaire :